«لغت نامه دهخدا»
[مَ قِ] (ع ص، اِ) جِ مِصْقَع. (منتهی الارب) (دهار). جِ مصقع، به معنی فصیح و بلیغ. (آنندراج) (از غیاث) : به چوگان فصاحت و بلاغت گوی هنروری و سخندانی از مصاقع خطبا و ادباء اقاصی و ادانی درربودند. (مقدمهء حافظ چ قزوینی). و رجوع به مصقع شود.