«لغت نامه دهخدا»
[مُ لِ] (ع ص) آنکه مصالحه کند. مصالحه کننده. سازش کننده. (از یادداشت مؤلف). || (اصطلاح حقوق) آنکه مالی یا حقی را به دیگری صلح کند و واگذارد اعم از آنکه معوض باشد یا غیرمعوض. آنکه طرف ایجاد عقد صلح واقع گردد. کسی که مالی یا امری را به دیگری واگذار کند.