مصالحت

«لغت نامه دهخدا»

[مُ لَ / لِ حَ] (از ع، اِمص)مصالحه. مصالحه. آشتی دو طرف. مسالمت. سازش. آشتی دو کس یا دو گروه. (از یادداشت مؤلف) : رضا (ع) با آن همه مصالحت و مجاملت سلامت هم نیافت تا حجت بلیغتر باشد. (کتاب النقض ص365). سلطان ازبهر شرف دین و عز اسلام بدین مصالحت راضی شد. (ترجمهء تاریخ یمینی ص223). از مفاسد مخاصمت تحذیر کردند... و بر این جمله مصالحت افتاد. (ترجمهء تاریخ یمینی). چاره جز آن ندیدند که با او به مصالحت گرایند. (گلستان). و اسکندر بعد از ظهور علامات عصیان یارای آمدن نداشت با کیومرث طریقهء مصالحت و دوستی پیش گرفت. (ظفرنامهء یزدی ج2 ص305). و رجوع به مصالحه و مصالحه شود.