مصاولت

«لغت نامه دهخدا»

[مُ وَ / وِ لَ] (از ع، مص) مصاوله. بر کسی برای جنگیدن حمله آوردن. رجوع به مصاوله شود. || (اِمص) حمله. هجوم. مصاوله : چون مسافت میان هر دو لشکر نزدیک شد کافر راه مطاولت در محاربت و مصاولت پیش گرفت. (ترجمهء تاریخ یمینی ص245).