مصاهره

«لغت نامه دهخدا»

[مُ هَ / هِ رَ / رِ] (از ع، اِمص)مصاهره. مصاهرت. خسری. دامادی کردن. || رابطه ای که بواسطهء ازدواج بین زوج و زوجه و خویشان هر یک از آن دو ایجاد می شود. خویشی سببی. (یادداشت مؤلف). و رجوع به مصاهرت و مصاهره شود.
- مصاهره کردن؛ وصلت. قرابت و خویشی سببی پیدا کردن : چون این مصاهره کرده بودند به اتفاق روی به هیاطله نهادند. (فارسنامهء ابن بلخی ص94).