مصباح

«لغت نامه دهخدا»

[مِ] (ع اِ) چراغ. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (دهار) (ترجمان القرآن جرجانی ص89) (مهذب الاسماء) (از آنندراج) (غیاث). سراج. لنتر. چراغ افروخته. ج، مصابیح. (دستور اللغه) :
چو روز بود مرا آفتاب من بودی
چو شب درآمد دایم تو بودیَم مصباح.
مسعودسعد.
زده خیمه ای دیدم اندر صحاری
درخشان چو در دیر مصباح ثاقب.
(منسوب به حسن متکلم، از معزی یا برهانی).
مصباح امم امام احمد
مفتاح همم همام اکرم.خاقانی.
هرچه جز نورالسموات از خدایی عزل کن
گر تو را مشکات دل روشن شد از مصباح لا.
خاقانی.
ای گوهر کمالت مصباح جان آدم
خورشید امر پخته در شش هزار سالش.
خاقانی.
نه ماهه ره بریده مهی نو به ره در است
کآید چو ماه چارده مصباح هفت و چار.
خاقانی.
نور مصباح است داد ذوالجلال
صنعت خلق است آن شیشه وْ سفال.مولوی.
این خردها چون مصابیح انور است
بیست مصباح از یکی روشن تر است.
مولوی.
|| نوک فتیلهء چراغ. (یادداشت مؤلف). || مشعل. (یادداشت مؤلف). || ستاره. (دهار) (دستوراللغهء ادیب نطنزی). || کاسهء بزرگ که صبوح کنند با آن. ج، مصابیح. (ناظم الاطباء) (آنندراج) (منتهی الارب). پیاله ای که در آن صبوحی خورند. (غیاث). || (ص) ماده شتری که تا آفتاب بلند نشود از خوابگاه برای چریدن برنخیزد. (از منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). آن شتر که چرا نکند تا روز دور برآید. (مهذب الاسماء). || سنان پهنا. (منتهی الارب) (آنندراج). سنان پهن. (ناظم الاطباء).