«لغت نامه دهخدا»
[مُ صَدْ دِ] (ع ص) صدقات گیرنده. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). صدقه ستاننده. ج، مصدقون. (مهذب الاسماء). فراهم آورندهء زکوه و صدقه. جابی. عامل. ساعی. فراهم آورندهء صدقه. صدقه ستاننده. (یادداشت مؤلف). و رجوع به تاج العروس ج6 ص406 شود. || تصدیق کننده و آنکه تصدیق کند دیگری را و گواهی دهد صداقت و راستی دیگری را. (ناظم الاطباء). برراست دارنده. (مهذب الاسماء). تصدیق کنندهء چیزی یا کسی. گواهی کنندهء راستی چیزی یا کسی را. (از یادداشت مؤلف). راستگوی دارنده کسی را. ضد مکذب. (آنندراج). مؤید. تأییدکننده. آنچه موجب تصدیق گردد : بالجمله سادات عظام را که ذریهء طیبین و طاهرینند معزز و گرامی داشته در توقیر و احترام ایشان مبالغهء عظیم می فرمودند مصدق این مقال تعظیم و توقیر زیاده از حد اعتدال سادات اسکویهء تبریز است. (عالم آرا ج1 ص143). || باورکننده. || مقوم. ارزیاب خبره. ج، مصدقین.