«لغت نامه دهخدا»
[مَ] (ع ص) شتر که بر صدغ وی داغ و نشان کرده باشند. (منتهی الارب) (آنندراج): بعیر مصدوغ؛ شتری که در صدغ وی داغ باشد. (ناظم الاطباء). بعیر مصدغ. (منتهی الارب).