مصر

«لغت نامه دهخدا»

[مُ صِرر](1) (ع ص) عزیمت کننده بر کار و ثبات و دوام ورزنده بر آن. (از منتهی الارب). آنکه عزیمت کاری می کند و ثبات و دوام می ورزد بر آن کار. ایستادگی کننده در کار. (ناظم الاطباء). بر کاری استاده شونده. (غیاث). مِلْحاح. ابرام کننده. (یادداشت مؤلف) :
زر در انبانها نشسته منتظر
تا که سود آید به بذل آید مصر.مولوی.
بت درون کوزه چون آب کدر
نفس شومت چشمهء آن ای مصر.مولوی.
- مصر ایستادن؛ پایداری کردن و ایستادگی نمودن بر کاری : منوچهر بر خواستن عهد مصر ایستاده است. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص131).
- مصر شدن؛ پای فشردن. در مقام اصرار و ابرام و پافشاری برآمدن.
(1) - در زبان فارسی گاه به تخفیف آخر خوانده می شود.