«لغت نامه دهخدا»
[مَ] (ع مص) به سر سه انگشت دوشیدن ناقه را. (منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء). به سر انگشتان دوشیدن. (تاج المصادر بیهقی). || به سبابه و ابهام دوشیدن ماده شتر را. || دوشیدن آنچه در پستان بود از شیر. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). جملهء شیر که در پستان باشد بدوشیدن. (تاج المصادر بیهقی). || تک برآورده شدن اسب: مُصِرَ الفَرَسُ. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء).