«لغت نامه دهخدا»
[مُ طَ بِ] (ع ص) نعت فاعلی از اصطبار. آنکه شکیبایی می کند. (ناظم الاطباء). شکیبایی کننده. || درپی رونده. (منتهی الارب) (آنندراج). آنکه از پی می رود. (ناظم الاطباء). || در پی قصاص رونده. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || خود را به ستم بازدارنده. (از منتهی الارب).