مصعد

«لغت نامه دهخدا»

[مَ عَ] (ع اِ) محل برآمدن و محل عروج و صعود. (ناظم الاطباء). جای بالا برآمدن. (آنندراج). معراج. (منتهی الارب ذیل ع رج). محل برآمدن. صعودگاه. جای بالا رفتن. برآمدنگاه. برآمدنجای. ج، مصاعد. (از یادداشت مؤلف) :
ابری که برآید از بیابان
تا مصعد خود شود شتابان.نظامی.
بخار نطفه به مصعد دماغ مشرقی شد. (سندبادنامه ص187). || درجه و مرتبه. || نردبان و زینه. ج، مصاعد. || (ص) برآمده و صعودکرده. (ناظم الاطباء). در این معنی جای دیگر دیده نشد.