مصلحت بین

«لغت نامه دهخدا»

[مَ لَ حَ] (نف مرکب) کسی که صلاح کار را می نگرد. (ناظم الاطباء). آنکه صلاح کار و مقتضای حال ببیند و دریابد. صواب بین. راه از چاه دان :
ننهد پای تا نبیند جای
هرکه را چشم مصلحت بین است.سعدی.
-امثال: مصلحت خوب است اما مصلحت بینش بد است.
|| عاقل و زیرک و هوشیار. (ناظم الاطباء) :
دلی همدرد و یاری مصلحت بین
که استظهار هر اهل دلی بود.حافظ.
|| کارگزار. (ناظم الاطباء).