«لغت نامه دهخدا»
[مُ صَمْ مَ] (ع ص، اِ) جِ مصمعه. (منتهی الارب): بقرات مصمعات؛ گاوان لاغر از تشنگی. (ناظم الاطباء). گاوان تشنه و لاغرشکم. (منتهی الارب). و رجوع به مصمعه شود.