مصوت

«لغت نامه دهخدا»

"[مُ صَوْ وِ] (ع ص) بسیارآواز. (منتهی الارب). آنکه بلند بانگ میکند. بانگ کننده. (ناظم الاطباء). مصوه. (آنندراج). || صدادار و بانگ دار. (ناظم الاطباء). || (اصطلاح دستور زبان) صدادار. مقابل صامت. خلاف صامت. باصدا. وویل(1). حرف صدادار. آوازی که با ارتعاش تارآواها (در نتیجهء جریان یافتن هوای داخل ریه) از گلو برمی آید، و هنگام ادای آن گذرگاه دهان گشاده میماند بی آنکه در جایی حبس شود یا از تنگنایی عبور کند و یا از میان دهلیز دهان منحرف شود و یا یکی از اعضای گلو را به اهتزاز درآورد. هر مصوت یاری ده صامت قبل از خود است برای تلفظ شدن و گاه یاریگر صامت ساکن بعد از خود می باشد. مصوت در فارسی شش نوع است: سه مصوت بلند (حرف مدّ) و سه مصوت کوتاه (حرکت). سه مصوت بلند عبارتند از: ـا، ـو، ـی (i, u, a)، و سه مصوت کوتاه که خود جزء حرکات بشمارند عبارتند از: ـَ ، ـِ ، ـُ (o, e,a).
(1) - Voyelle."