مصور

«لغت نامه دهخدا»

[مُ صَوْ وِ] (ع ص) صورت کننده. (از منتهی الارب) (مهذب الاسماء) (السامی فی الاسامی). ج، مصورون. || آفریننده. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). مقابل مصوَّر. ایجادکننده. موجد. به وجودآورنده. ترکیب دهنده. (یادداشت مؤلف). شکل دهنده :
یک جوهر ترکیب دهنده ست و مصور
یک جوهر ترکیب پذیر است و مصوَّر.
ناصرخسرو.
سزد که روی اطاعت نهند بر در حکمش
مصوری که درون رحم نگاشت جنین را.
سعدی.
|| آنکه صورت می کشد و نقاشی می کند. نقاش. پیکرساز. (ناظم الاطباء). پیکرکننده. (دهار). نگارندهء صورت. (ترجمان القرآن جرجانی ص89). صورت بخشنده. چهره آرای. صورتگر. پیکرنگار. نقاش. نگارنده. نگارگر. تصویرگر. صورتساز. چهره نما. چهره نمای. (یادداشت مؤلف) :
بفرمود تا زخم او را به تیر
مصور نگاری کند بر حریر.فردوسی.
ز لشکر سواری مصور بجست
که مانند صورت نگارد درست.فردوسی.
فراوان مصور بجست از یمن
شدند آن سران بر درش انجمن.فردوسی.
رمح تو و تیر تو و شمشیر تو باشد
گر نقش کند وهم مصور صور فتح.
مسعودسعد.