«لغت نامه دهخدا»
[بِ] (اِخ) ابن عبدالله یمامی، کذاب است. در بخارا بعد از سنهء دویست هجری از طریق حسن بصری روایت میکرده و خالدبن احمد امیر آن دیار او را تبعید کرده است. از حسن روایت کرده است که گفت وقتی که متولد شدم مرا نزد رسول خدا(ص) بردند. آن حضرت در حق من دعا فرمود و گفت: خدایا نزاهت در علم به وی عطا کن. (لسان المیزان ج2 ص87). و رجوع به جابربن عبدالله بن جابرالعقیلی شود.