«لغت نامه دهخدا»
[بِهْ] (ع نف) نعت فاعلی از جَبَهَه رویاروی آینده از پرنده یا وحشی و آن را منحوس دانند. (منتهی الارب). آن صید که از پیش درآید. (مهذب الاسماء).