«لغت نامه دهخدا»
[جَ] (اِخ) بدرالدین. اصلش از آن ولایت [ جاجرم ] اما در اصفهان نشو و نما یافته و شاگرد مجد همگر و مداح خواجه شمس الدین محمد صاحب دیوان و پسر وی بهاءالدین است که حاکم اصفهان بود. قصائد غراء در مدح ایشان گفته، در صنایع شعری پر ماهر بود. این رباعی از او است: دنیا چو محیط است و کف خواجه نقط پیوسته بگرد نقطه میگردد خط پروردهء او که و مه و دون و وسط دولت ندهد خدای کس را بغلط. و نیز او راست: گفتم سخنت شکسته وش چون آید با آنکه همه چو دُرّ مکنون آید گفتا سخن از چنین دهانی که مراست گر نشکنمش چگونه بیرون آید. قصیده ای غیرمنقوطه درمدح بهاءالدین گفته است. رجوع به آتشکدهء آذر صص71 - 72 شود.