«لغت نامه دهخدا»
[حِ ظِ] (اِخ) محمود خوارزمی(1). مردی فیلسوف و ادیب و فاضل بود که از محضر حکیم ابوالبرکات استفاده کرد و در حدود سنهء پانصد و نوزده بنوعی سوداء مبتلا شد و در یکی از شبهای زمستان با کارد خودکشی کرد. (تتمهء صوان الحکمه ص160). و رجوع به محمود خوارزمی الفیلسوف شود. (1) - یاقوت وی را «محمودبن عزیز العارضی ابوالقاسم الخوارزمی ملقب بشمس المشرق» نوشته و گفته است که زمخشری او را جاحظ ثانی خواندی بسب کثرت حفظ و فصاحت لفظ او. بقول یاقوت وی خود را در اوائل سنهء 521 ه .ق . بکشت.