جادنگو

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (اِ) کسی را گویند که هرچه پارسیان زردشتی نذر و نیاز آتش خانه و هیربُدان و موبدان و دستوران کرده باشند، گرفته بمصرفش رساند. (آنندراج) (برهان قاطع) (انجمن آرا)(1).
(1) - jadango (پازند)، datogub، سانسکریت yachanakara بمعنی میانجی، واسطه. «مینوخرد، چاپ وست، سال 1871 م. ص112 - 113». نیبرگ ذیل nishtavanakپهلوی گوید: پازند jadango شکلی است از yatak-gob (= میانجی، واسطه) «نیبرگ 162». «در بیست و سیم (از قواعد دین زردشت) با درویش و مسکین و غنی نیکوئی کند. و جادنکویی کند و جادنکوی آن است که بهدینان آنچه نذر آذرکده و ارباب استحقاق کرده باشند آن شخص بمصرف رساند.» «دبستان المذاهب 94». (حاشیهء برهان چ معین).