جادوکار

«لغت نامه دهخدا»

(ص مرکب) جادوگر. ساحر. آنکه در مهارت و هنر جادوگر را ماند : در کارگاه جادوکار از عالم شمشیر میناکار. (آنندراج).
چون شد آراسته بنقش و نگار
روی این کارگاه جادوکار.امیرخسرو.