جادوگری

«لغت نامه دهخدا»

[گَ] (حامص مرکب) سحر. عمل آنکه جادوی کند. عمل کسی که ساحر است. عمل جادوگر. جادوئی :
وقت شد اکنون که به جادوگری
بازگشاییم در داوری.
میرخسرو (از آنندراج).