جادهء خوابیده

«لغت نامه دهخدا»

[جادْ دَ / دِ یِ خوا / خا دَ / دِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) راه دور و دراز بر قیاس راه خوابیده :
جادهء خوابیده داند پای شوقم برق را
دست کوتاه مرا هر جا عنان گردد بلند.
سعیدالدین راقم (از آنندراج).