«لغت نامه دهخدا»
(ع ص) نعت فاعلی از جَذو و جُذُوّ. بر سر پای نشیننده. || بر سر انگشتان ایستاده. || رجل جاذٍ؛ مرد کوتاه اَرش و کوتاه دست. ج، جِذآء. (منتهی الارب) (آنندراج).