جارود

«لغت نامه دهخدا»

(اِخ) ابن ابی سبره. در الموشح چنین آمده است: محمد بن عبدالله هذلی از جارودبن ابی سبره نقل کرده که گفت: بر در خانه نشسته بودم که فرزدق عبور میکرد و نزد من ایستاد و گفت: یا ابانوفل! بیتی شعر گفته ام که پس از آن نتوانستم گفتن. گفتم: کدام است؟ گفت:
ان الذی سمک السماء بنی لنا
بیتاً دعائمه اعزّ و اطول.
گفتم:
بیتاً بناه لنا الملیک و ما بنی
ملک السماء فانه لاینقل.
سپس گفت: راه بر من باز شد و سرود:
بیتاً زراره محتب بفنائه
و مجاشع و ابوالفوارس نهشل
لایحتبی بفناء بیتک مثلهم
ابداً اذا عدّ الفعال الافضل.
(الموشح صص111-112).
و جاحظ دربارهء صاحب ترجمه چنین آرد: ابونوفل جارودبن ابی سبره در حدیث بیانی داشت. وی راوی و نیز شاعری مفلق و دانشمند و از رجال شیعه بود. وقتی حجاج او را بازجوئی کرد گفت: چنین چیزی را در عراق گمان نمی بردم. او میگفت: هرگز حکمرانی گوش به حرف من نکرد مگر اینکه بر او پیروز شدم جز این یهودی (منظور بلال بن ابوبرده است) که بر من ستم میکرد و چون خبر شد که او را شکنجه دادند تا ساقهایش باریک شد و وتر به خصیهء او زدند، چنین سرود:
لقد قرّ عینی انّ ساقیه دقّتا
و انّ قوی الاوتار فی البیضه الیسری
بخلت و راجعت الخیانه و الخنا
فیسرک الله المقدس للعسری
فما جذع سوء خرب السوس جَوفه
یعالجه النجار یبری کما تبری.
(البیان و التبیین ج1 ص262).
و رجوع به کتاب التاج و عیون الاخبار و امتاع الاسماع شود.