جاروف

«لغت نامه دهخدا»

(ع ص) بدفال. || حریص. || رجل جاروف؛ مرد بسیار جماع و شادمان. || سیل جاروف؛ آنکه همه چیز را برد. (منتهی الارب). || (اِ) صاروج(1).
(1) - ابن سیده گوید: صاروج معرب جاروف است. (نقل از حاشیه المعرب جوالیقی ص213).