جاله

«لغت نامه دهخدا»

[لْ لَ] (ع ص) قوم از خانمان رفته. (منتهی الارب). جماعتی که از خانمان و وطن کوچ کرده باشند. (اقرب الموارد). جلای وطن کنندگان. || معرب لاتینی، گال(1) مازو، مازون، مازی، عفص. (فرهنگ فرانسه به فارسی نفیسی).
(1) - Noix de Galle.