«لغت نامه دهخدا»
[شِ دَ هَ بُ دَ](مص مرکب) قدح می سرکشیدن : روان گردید خوناب دلم از ساغر دیده به یاد لعل او چون جام می پیش دهن بردم. فغانی شیرازی (از ارمغان آصفی).