جامگی خوار

«لغت نامه دهخدا»

[مَ / مِ خوا / خا] (نف مرکب) وظیفه خوار. مستمری بگیر. اجرت گیر :
که ای جامگی خوار تدبیر من
ز جام سخن چاشنی گیر من.نظامی.
همه صیرفی طبع بازارگان
جگرخوارهء جامگی خوارگان.نظامی.
و رجوع به جامگی خوار شود. || کنایه از مردم شرابخوار. || خدمتکار را هم گویند. || مردم علوفه دار. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء).