جامهء احرام

«لغت نامه دهخدا»

[مَ / مِ یِ اِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) جامه ای که به نیت احرام پوشند. (آنندراج). لباسی که حاجیان هنگام رسیدن بمیقات برای انجام مناسک حج می پوشند. قطعه پارچهء سفید نادوخته که مانند لنگ ته بند کنند و دیگری را مانند حوله به دوش اندازند :
یکی است آمدن و رفتن سبکروحان
شکوفه جامهء احرام از نفس دارد.
صائب (از آنندراج).
آه کاین مرده دلان جامهء احرامی صبح
بر تن خویش ز غفلت کفنی ساخته اند.
صائب (از آنندراج).
نگاهم در طوافش جامهء احرام میخواهد
به اشک از پرده های دیده می شویم سیاهی را.
حزین اصفهانی (از ارمغان آصفی).
رجوع به احرام شود.