«لغت نامه دهخدا»
[مَ / مِ دَ لِ عِصْ زَ دَ] (مص مرکب) گناه کردن. مرتکب گناه شدن. عصیان : در صفا چون صبح می آید برون جامه ای گر در نیل عصیان می زنم. ثنای مشهدی (از ارمغان آصفی).