جان آهنج

«لغت نامه دهخدا»

[هَ] (نف مرکب) جان برکننده. جان کشنده. کشندهءجان. برون کنندهء جان :
آفریده مردمان مر رنج را
پیشه کرده رنج جان آهنج را.رودکی.
تا چو شمشیر و تیر جان آهنج
هرچه زآن است بر نداری رنج.نظامی.
ای دریغا که دوا در رنجتان
گشت زهر و قهر جان آهنجتان.
(مثنوی).
رجوع به آهنج شود.