جان افزای

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (نف مرکب)جان افزاینده. جان فزا. جان افزا. جانبخش :
دوش میخورد می بیاد رخش
باده ای چون وصال جان افزای.
اشرفی سمرقندی.
آنچه اسکندر طلب کرد و ندادش روزگار
جرعه ای بود از زلال جام جان افزای تو.
حافظ.
رجوع بجان افزا و جان فزا شود.