جان برآمدن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ مَ دَ] (مص مرکب)جان بیرون رفتن. مردن :
نه چندان بخور کز دهانت برآید
نه چندان که از ضعف جانت برآید.سعدی.
بچه دیر ماندی ای صبح که جان من برآمد
بزه کردی و نکردند مؤذنان ثوابی.سعدی.
رمق مانده ای را که جان از بدن
برآید چه سود انگبین در دهن.سعدی.
تا رفته از نظر ز تنم جان برآمده
شرمنده ام که در غمش آسان برآمده.
حزین اصفهانی (از ارمغان آصفی).