جان برد

«لغت نامه دهخدا»

[جامْ بُ] (حامص مرکب)سلامت و محفوظ ماندن. (آنندراج). خلاص و رهائی انفرادی :
بجان برد خود هر کسی گشته شاد
کس از کشتهء کس نیاورده یاد.نظامی.
رجوع بجان بردن شود.