جان بر لب رسیدن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ لَ رَ / رِ دَ](مص مرکب) جان بلب رسیدن. جان بحلق رسیدن. جان بدهان رسیدن. کنایه از بی طاقت شدن :
مرا جان اینچنین بر لب رسیده
گدازانم چو شمع از آب دیده.نظامی.