جان بسر بودن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ سَ دَ] (مص مرکب)کنایه از مشرف بر مرگ بودن. (بهار عجم). سخت مضطرب و نگران بودن، چنانکه بیمار در حال نزع :
همین نه لاله ز شوق تو داغ برجگر است
که شمع نیز ز سوز غم تو جان بسر است.
محمد سعید اشرف (از بهار عجم).
رجوع به جان بسر و جان بسر شدن و جان بسر کردن شود.