جان پناه

«لغت نامه دهخدا»

[جامْ پَ] (اِ مرکب) پناه جان. محافظ جان. آنچه جان را نگاهدارد :
گفت هین اکنون چه میخواهی بخواه
گفت فرما باد را ای جان پناه.مولوی.
ساخته پیش کید دیو لعین
جان پناهی ز قلعهء یاسین.دهخدا.
|| (اصطلاح نظامی) گودالی که هنگام تیراندازی در زمین کنند تا از آسیب گلولهء دشمن مصون باشند.