جان داور

«لغت نامه دهخدا»

[وَ] (ص مرکب) داور جان. دادرس جان. آنکه داد جان خواهد :
گویمت کامروز جانم رفت دوشی بر زنی
چون توئی جان داور جان حال جان چون بشنوی.
خاقانی (دیوان چ سجادی ص296).
رجوع به جان شود.