جان ربوده

«لغت نامه دهخدا»

[رُ دَ / دِ] (ن مف مرکب) جان بدر رفته. جان از دست داده. ناتوان. ضعیف :
بیمار جان ربوده برون آمدم ز ری
شاخ حیات سوخته و برگ راه نه.خاقانی.