جان رفتن

«لغت نامه دهخدا»

[رَ تَ] (مص مرکب) هلاک شدن. مردن :
باللّه که دل از تو بازنستانم
ور در سر کار خود رود جانم.سعدی.
جان رفت و بسی نماند ما را
سودای کسی نماند ما را.
شاپور طهرانی (از ارمغان آصفی).