جان ستانی

«لغت نامه دهخدا»

[سِ] (حامص مرکب)جان گیری. روان گیری. عمل آنکه یا آنچه جان را می ستاند :
پسندی و همداستانی کنی
که جانداری و جان ستانی کنی.فردوسی.
پس از مرگ من مهربانی کنند
ز دشمن بکین جان ستانی کنند.فردوسی.
مرا گر دل دهی در جان ستانی
عبادت لازمست و بنده ملزوم.سعدی.