جان سوز

«لغت نامه دهخدا»

(نف مرکب) جان سوزاننده. روان سوزنده. آنچه یا آنکه جان را بسوزاند. آنکه یا آنچه جان را آزرده سازد :
دولتت جاوید بادا کز جلال
جاه تو جانسوز اعدا دیده ام.خاقانی.
تو با تریاک و من با زهر جانسوز
ترا آنروز و آنگه من بدین روز.نظامی.
و از تیر سحر و ناوک جانسوز جگرخور مظلومان... سپهر. (ترجمهء محاسن اصفهان ص143).
که شنید این ره جانسوز که فریاد نکرد.
حافظ.
کرا گویم که با این درد جانسوز
طبیبم قصد جان ناتوان کرد.حافظ.
سموم قهر جانسوزش جان گداز ارباب بغی و طغیان. (حبیب السیر جزء 4 از ج 3 ص322).