«لغت نامه دهخدا»
[شُ تَ] (مص مرکب)مجازاً روح را تابناک ساختن. روان را از خوی زشت مهذب ساختن : جان را بعلم شوی که مرجان را علم ای پسر مبارک صابون است. ناصرخسرو. گرد او گر طواف خواهی کرد جان بشوی از پلیدی عصیان.ناصرخسرو.