جانفزایی

«لغت نامه دهخدا»

[فَ] (حامص مرکب) عمل جانفزا. کار آنکه و آنچه جان را بفزاید :
ای در نظر تو جانفزایی
در سکهء تو جهان گشایی.نظامی.
آن یابم از او بجان فزایی
کآزرده میان مومیایی.نظامی.
کلک تو خوش نویسد در شأن یار و اغیار
تعویذ جان فزایی افسون عمرکاهی.حافظ.