«لغت نامه دهخدا»
[کَ] (نف مرکب) گیرندهء روح و جان. (ناظم الاطباء). || در حال نزع. کسی که جان دهد. محتضر. || مجازاً، بسیار رنج برنده. رنج و تعب بسیار برنده : بیاد لعل او فرهاد جان کن کننده کوه را چون مرد کان کن.نظامی. کان کن لعل چون رسید بکان جان کنی را مدد رسید ز جان.نظامی.