جان گسل

«لغت نامه دهخدا»

[گُ سِ / سَ] (نف مرکب)تلف کنندهء عمر. شکنندهء دل. (ناظم الاطباء). روح آزار. آنچه جان را گسسته سازد. پاره کنندهء جان. کشنده :
کدام است گفت از شما شیردل
که آید سوی نیزهء جان گسل.دقیقی.
دریغ این غم و حسرت جان گسل
ز مادر جدا وز پدر داغ دل.فردوسی.
پر آهی کشم از غم جان گسل
به آهم رود بر هوا خشت دل.
ملاطغرا (از آنندراج).