جان من

«لغت نامه دهخدا»

[نِ مَ] (ترکیب اضافی، صوت مرکب) این عبارت در جایی استعمال کنند که کسی چیزی را بکسی بسپارد و سفارش نماید که این را نیکو دار و محافظت کن. (آنندراج) :
عشق ببانگ بلند گفت که خاقانیا
یار عزیز است صعب جان تو و جان من.
خاقانی (از بهار عجم) (آنندراج).
جان شیرین من است این شعر من پیش شما
می سپارم جان خود جان من و جان شما.
سلمان ساوجی (ایضاً).
|| منادی است یعنی ای جان من :
چرا همی شکنی جان من ز سنگدلی
دل ضعیف که باشد بنازکی چو زجاج.
حافظ.