«لغت نامه دهخدا»
[خِ رَ] (اِخ) جاودان خرد نام کتابی است منسوب بجمشید. اصل این کتاب از مسکویهء رازی است که عبدالرحمن بدوی آنرا بنام «الحکمه الخالده» بچاپ رسانده است. این متن عربی ترجمه ایست از پهلوی با افزوده هائی از مسکویهء رازی و بخش اصلی آن در «رسائل البلغاء و در اعیان الشیعه 10: صص 146 - 194» چاپ شده است. و محمد حسین بن حاجی شمس الدین آنرا در 1065 ه .ق . برای نوّاب (؟) به فارسی درآورده و بنام «شایسته خانی» نامیده است. این ترجمه را درویش فانی مانکجی فرزند لیم جی هوشنگ هاتری بای گجراتی بنام ناصرالدین شاه در بمبئی در 1293 - 1294 ه .ق . (1246 یزدگردی) بخط نستعلیق بچاپ سنگی رساند. و دیباچه و خاتمه ای بر آن افزود. مترجم در کتاب مسکویهء رازی دست برده و پس و پیش کرده و رساله های دیگری هم در آن گنجانده است. تقی الدین محمد بن شیخ محمد ارجانی تستری در زمان جهانگیر پادشاه ترجمهء دیگری از آن کرده است «ریو 440». (از فهرست نسخه های خطی کتابخانهء دانشکدهء ادبیات ص152 و فرهنگ ایران زمین شماره... مقالهء دانش پژوه). و در السعاده والاسعاد چ مینوی ص 296، 320، 321، 422 قسمتهایی از متن عربی آن آورده شده و از آن جمله است: ثلث تبطل مع ثلث: الشده تبطل مع الحیله، والعجله تبطل مع التأنی والاسراف یبطل مع القصد. (از السعاده والاسعاد). و رجوع بجاودان خرد شود.